Monday, February 26, 2024

Złote Nagrody za Całokształt Osiągnięć Otrzymują Reżyserzy Jacek Bromski i Jerzy Antczak, 9 marca 2024


Klub Kultury im. Heleny Modrzejewskiej ma zaszczyt wręczyć swoje nowe Złote Nagrody dwóm wybitnym polskim reżyserom, Jerzemu Antczakowi i Jackowi Bromskiemu. Wydarzenie otwarte tylko dla  aktywnych członków Klubu i gości VIP odbędzie się 9 marca 2024 roku w Beverly Hills. Rozmowę z laureatami poprowadzi Katarzyna Śmiechowicz, aktorka i wiceprezes Klubu.

Laureatami są wybitni reżyserzy Jacek Bromski, który przez ponad 26 lat był prezesem Związku Filmowego Polskiego i przyjedzie na tę okazję z Polski oraz Jerzy Antczak, twórca najpopularniejszego polskiego filmu „Noce i dnie”, który osiadł w Los Angeles i przez wiele lat wykładał na UCLA. Jest on Honorowym Czlonkiem Klubu, wraz z zona Jadwiga Baranska. Ona z kolei jest laureatka Nagrody im. Heleny Modrzejewskiej za rok 2018. 



Podobnie jak Nagrody im. Modrzejewskiej ustanowione w 2010 roku, Złote Nagrody honorują całokształt twórczości, ale tym razem reżyserów, a nie aktorów. Tym samym wypełniają lukę w naszym wachlarzu wyróżnień związanych z naszą patronką, aktorką Heleną Modrzejewską. W 1876 roku wyemigrowała do Kalifornii, gdzie stała się jedną z najważniejszych aktorek szekspirowskich swoich czasów. Była aktorką, reżyserem, producentką i prowadziła własny zespół teatralny, który występował w 225 miastach na całym kontynencie.  Za jej przykładem artystycznych i emigranckich sukcesów Klub im .Heleny modrzejewskiej pragnie honorować reżyserów filmowych i teatralnych, a nie tylko aktorów.

Nagroda sklada sie z pamiatkowej statuetki, dyplomu i symbolicznej "brylki zlota" - niestety nie prawdziwej, tak jak nieprawdziwe jest kino, przenoszac nas w swiat marzen i wyobrazni... 

JERZY ANTCZAK

Reżyser filmowy i teatralny, aktor, autor scenariuszy, producent filmowy


BIOGRAM ARTYSTY -  WLASNYMI SLOWAMI

           Jest rok 1958. Grudzień. Rozpoczynam prace w Telewizji Łódzkiej i na antenie ogólnpolskiej realizuje dramat Vercorsa p.t. Milczenie morza. Przedstawienie staje się wydarzeniem. W Warszawie uznano je za przedstawienie roku. Recenzje znakomite. Podkreślano doskonałe prowadzenie aktora oraz prace kamer telewizyjnch.    (… ) „ Pojawił się reżyser o wielkiej indywidulności”.

 W lutym 1959 roku realizuje Teatr Telewizji oparty na jednokaktówce Czechowa pt. „ Przy trakcie.” Produkcja ta staje się ponownym wydarzeniem w skali krajowej, a ja za reżyserie otrzymuje zaszczytną nagrode ZAIKSU. W kwietnu 1959 reżyseruje arcydzieło Czechowa pt. „Łabędzi śpiew,” . Przedstawienie staje wydarzeniem kultowym a aktor Stanisław Łapiński za swoją role dostaje nagrode ZAIKSU. Tak więc te trzy przedstawienia zaznaczyły moja obecność na antenie ogolnopolskiej, a prasa umieściła nazwisko w gronie reżyserów wybitnych.

      W 1960 roku z mojej inicjatywy Warszawa powołuje Łódzki Teatr Popularny, mianując mnie jego dyrektorem. W omówieniach podkreślano moją indywidualność i odwage. W 1961 roku inscenizacja „Wiernej rzeki,” Zeromskiego, zachwiała tak zwaną specyfiką telewizyjną, która według Adama Hanuszkiewicza polegała na nieruchomej kamerze i dużych zbliżeniach. Tymczasem ja w „Wiernej rzece” po raz pierwszy wyszedłem w plener, używając dokrętki filmowe, co w przyszłości zaprowadziło mnie do filmu. Nie ma miejsca, aby wymieniać niemal wszystkie przdstawienia Teatru Popularnego, które poprzez wyjście poza studio oddalało się od statycznej, zamkniętej w studio „intelektualnej i poetyckiej” wizji Adama.

      Realizacja „Himmelkomando,” wstrząsnęła widownią i prasą. Akcja dzieje w krematorium, Oświęcimia gdzie grupa wieźniów przez trzy miesiące dokonuje palenia ciał, aby potem stać się ofiarami tego krematorium. Tutaj po raz pierwszy w historii telewizji użyłem tak zwany „long take”, 60 minut, kiedy kamera przemieszczajac się we wnętrzu w jednym ujęciu rejestrowała bezlitośnie stan ducha bohaterów. W ślad za „Himmelkomando”, następnym sukcesem było widowisko pt. „Ścieżki chwały.” Akcja dzieje się w czasie I Wojny Światowej, kiedy trzech żołnierzy zostaje skazanych na kare śmierci za rzekome tchórzostwo. Tutaj również skorzystałem z dokrętek filmowychj, nadając widowisku epicki oddech. Te oba przedstawienia już denitywnie określiły mnie jako reżysera, który ma swój niepowtarzalny styl i dar pracy z aktorem.

      W tym czasie widowiska telewizyjne były rejestrowane na taśmie telecordingu. Niestety, decyzją Warszawy tylko jedno z pośród kilkunastu moich przedstawień zostało zarejestrowane. Jest to ”Jesienna nuda „ Niekrasowa ze Stanisławem Łapińskim w roli Biezuchowa. Rozgoryczony decyzjami Warszawy w 1962 roku zajestrowałem na taśmie filmowej „Łabędzi śpiew”, ze Stanisławm Łapińskim i w ten spsob utrwaliłem wybitne dzieło Teatru Popularnego. Zdięcia robił Witold Sobociński, stojacy przed wielką karierą operatora.

       W roku 1963 opuszczam Łódź 1963, aby objąć stanowisko naczelnego Reżysera Telewziji Polskiej, na miejsce Adama Hanuszkiewicza.

      Warszawa. W listopadzie reżyseruje „Kordiana” Słowackiego z gnacym Gogolewskim w roli tytułowej. Reakcja widowni była entuzjastyczna, a prasa prześcigała się w ocenach, gdzie słowo ”widowisko genialne” nie należało do rzadkości. W grudniu 1963 realizuje „Szklaną menażerie „, Williamsa, z Barbarą Ludwiżanką, Inkiem Gogolewskim, Jadwigą Barańską oraz Władysławem Kowalskim Przedstawienie określono jak wybitne i po kilku latach znalazło się w „złotej setce

     Te dwa widowiska określiły początek mojej działalności w Telewziji Warszawa jak reżysera i reformatora Tearu TV. To dzięki mojej odwadze w teatrze TV pojawiły się nowe twarze reżyserskie. Jak jednomyślnie podkreślała prasa (…} Antczak wniósł do Teatru nowe spojrzenie, które jak się okaże w okresie od 1963 do 1972 stworzyło „Złoty okres „ Teatru TV. W 1965 realizuje film TV pt. „ Wystrzał” , według Puszkina. Z Gogolewskim w obu rolach.. Film ten stał się sensacją. Wyświetlany kinach. Sprzedany do wielu krajów świata, w tym do BBC . W Rosji „Wystrzał” zostal uznany za najlepszą adaptacje arcydzieła Puszkina. W Polsce , ja za reżyserie otrzymałem Złoty Ekran, podobnie jak przedtem to samo wyróżnienie otrzymał „ Kordian.” W 1966 powstaje film telewizyjny „ Mistrz,” z genialną rola Janusza Warneckiego. W Palermo, na Światowym Festiwalu Filmów Telewizyjnych „ Mistrz” otrzymuje PRIX ITALIA, (telewizyjny Oskar)

      W 1967, z polecenia prezesa Sokorskiego podejmuje decyzje utrwalenia Epilogu, na taśmie filmowej. Na Światowym Festiwalu Filmów Telewizyjnych w 1970 w Pradze Czeskiej, „ Epilog norymberskii” otrzymuje „Nagrode Interwizji”, „Nagrode Krytyki” oraz „Nagrode Publiczności”. Po powrocie do kraju staje się wydarzeniem kultowym. A oto nagrody: „ Nagroda Państwowa Pierwszego Stopnia”; „ Złoty Ekran”; „”Nagroda Komitetu Telewizji; „Nagroda publiczności”;   „ Nagroda Krytyki. 40 lat później, w 2005 roku, na Swiatowym Festiwalu Filmowym w Houston USA Epilog zdobywa „The Platinum Remi Award – „Platyna” dla najlepszego filmu z gatunku „dokudrama”   „Wystrzał” , „Mistrz” oraz „ Epilog Norymberski,” telewizyjne fimy otworzyły mi droge do filmowego debiutu. W 1968 realizuje fabularny film pt. „Hrabina Cosel”. Film ten zdobywa rekordową ilość widzów: 10 milionow!!

      Powracam do telewizji. Między 1968 a 1971 reżyseruje, siedem przedstawień, z których cztery uznano za wybitne. „ Skowronek” Anhouila, gdzie Barańska i Gogolewski stworzyli według prasy wspaniałe role; „Pożegnanie z Marią”, z kreacjami Idy Kaminskiej oraz Tadeusza Łomnickiego; wreszcie, „ Żałoba przystoi Elektrze” O’neila we wspaniałej obsadzie Zofia Mrozowska, Ignacy Gogolewski, Jan Kreczmar, Stansław Zaczyk, Jadwiga Barańska.

Nadchodzi rok 1972. Odchodze z telewizji aby zrealizować „Noce i dnie.” Ostatnie przedstawienia to „Oświadczyny” oraz „Jubileusz.” Tadeusz Fijewski, Mieczysław Pawlikowski, oraz Jadwiga Barańska. Stworzyli wielkie kreacje aktorskie, wynosząc produkcje w miejsce kultowe. Jeszcze w tym samym 1971 roku reżyseruje jednoaktówke Czechowa „O szkodliwości palenia tytoniu” z Tadeuszem Fijewskim. Było to pierwsze widowsko teatru realizowane w kolorze.

      Rok 1978. Odchodze a właściwie jestem usunięty z telewizji od 1979 do 1993 przebywam w USA. W w 1985 roku wygrywam konkurs na profesure na jednym z najbardziej prestiżowych uniwersytetów w USA otrzymując tenure, czyli dożywotni status. W 2010 ide na emeryture . W czasie mojej 25 letniej pracy na UCLA jako jedyny wykładowca otrzymuje Studenckiego Oskara!!!

        1994. Wracam do Polski aby reżyserować „Dame Kameliową” według scenariusza Jadwigi Barańskiej.j. Lata 1995 oraz 1996 to dwa Teatry TV. „Sciezki chwały” Cobba oraz „Cezar i Pompejusz” Monterlanda, oba w adaptacji Barańskiej. Film jak i oba przedstawienia i film przyjęto z wielkim uznaniem. Podkreślając wspaniałe aktorstwo i robote „ Antczaka. .

      I na koniec „Chopin Pragnienie Miłości”.według scenariusza Barańskiej i Antczaka . Film ten w Polsce spotkał się mięszanymi uczuciam od skrajnego entuzjazmu po przypomnienie mi, że nie są to „Noce i dnie.” . Natomiast co godzi podkreślić, został sprzedany do 38 krajów całego świata. A w Polsce jest nieustannie emitowany.

NAGRODY

      1975 Festiwal Filmowy Filmowy w Gdańsku „Noce i dnie” zdobywaja „ Grand Prix” ex equo z „Ziemia obiecana” Wajdy: Barańska otrzymuje Grand Prix za role Barbary a Bińczycki za role Bogumiła. Ponadto: Film zdobywa „Nagrode publiczności” oraz „Krytyki.”

      1976 na Swiatowym Festiwalu Filmowym w Berlinie Zachodnim, Jadwiga Barańska otrzymuje „Srebrnego Niedźwiedzia” a Antczak „Nagrode Swiatowej Krytyki FIPRESCI.

     1977 „Noce i dnie” otrzymują nominacje do Oskara.

     2003 „Chopin. Pragnienie miłości”, The World Fest-Houston International Film Festival, The Platinum Remi Award – „Platyna” dla najlepszego dramatu.

      Na 38. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych W GDYNI

     2015: Baranska i Antczak otrzymują „Diamentowe Lwy” za najlepszy film Noce i dnie na 40-lecie Festiwalu Filmowego w Gdyni

        2015: Złota Sowa Polonii za twórczość filmową. (Polonijny Oskar)

      2017 Nagrode Fryderyka przyznawana przez Kanał Polonia „za szerzenie polskiej kultury z granicą”

      Trzeba zauważyć że prawie te wszystkie nagrody były przyznawane mnie na równi z Jadwigą Barańską. .

      Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

      Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

      Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

      Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis



JACEK BROMSKI
Reżyser filmowy, scenarzysta, producent 

W latach 1965-1970 studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w latach 1972-1974 - polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, zaś od 1974 do 1978 r. - reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. W latach 70-tych był znanym prezenterem muzycznym, prowadził m.in. festiwale w Sopocie i Opolu. W 1988 roku wraz z Juliuszem Machulskim i Jackiem Moczydłowskim założył Zespół Filmowy "Zebra" (obecnie: Studio Filmowe "Zebra"). 

W 1980 roku razem z Jerzym Gruzą wyreżyserował film muzyczny w koprodukcji polsko-belgijsko-brytyjskiej "Alicja", oparty na motywach powieści Lewisa Carolla. W 1984 nakręcił pełnometrażowy film telewizyjny "Ceremonia Pogrzebowa", za który otrzymał nagrodę za debiut na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku w 1985 r.

Dwa kolejne filmy Bromskiego - sensacyjny "Zabij mnie glino" i komedia romantyczna "Sztuka kochania" odniosły wielki sukces frekwencyjny i do dziś należą do najchętniej oglądanych polskich filmów lat 80. "Sztuka kochania" została uznana przez widzów za najlepszy film 1988 roku, a film "Zabij mnie glino" uhonorowano Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki.

W latach 1991-1993 wyreżyserował serial telewizyjny oraz filmy fabularne z cyklu "Kuchnia Polska", który był panoramą losów kilku polskich rodzin od czasów stalinowskich aż do początku lat 90. Serial "Kuchnia Polska" wygrał plebiscyt telewidzów na najpopularniejszy film roku 1993.

Kolejne dwa filmy Bromskiego - "Dzieci i ryby" i "U Pana Boga za piecem" to niezwykle lubiane przez widzów komedie osadzone w nowej polskiej rzeczywistości. "U Pana Boga za piecem", ciepły obraz polskiej prowincji na pograniczu polsko-białoruskim, otrzymał rekordową liczbę nagród (aż 7) na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni.

Jako producent Jacek Bromski otrzymał Złote Lwy na festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni za filmy “Historie  Miłosne” Jerzego Stuhra w 1997 roku, "Dług" Krzysztofa Krauzego w 1999 roku i "Dzień świra" Marka Koterskiego w 2002 roku.

"To ja złodziej", obyczajowa, gorzka komedia o nastoletnich złodziejach samochodów, to film, który z całego dorobku Jacka Bromskiego uzyskał największą liczbę nagród festiwalowych. W 2001 roku, otrzymał Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Mar del Plata, jak również wyróżnienie jury katolickiego i nagrodę za scenariusz. Kilka miesięcy później film ten otrzymał nagrodę na Wine Country Film Festival w Kalifornii za scenariusz i reżyserię. Satyra polityczna "Kariera Nikosia Dyzmy" był jednym z największych przebojów kinowych 2002 roku. W 2005 roku reżyser kręcił pierwszą polsko-chińską koprodukcję "Kochankowie Roku Tygrysa".

Od 2008 roku Stowarzyszenie Filmowców pod kierownictwem Bromskiego powołało do życia Studio Munka, gdzie wyłania się talenty młodych  twórców i realizuje się ich pierwsze projekty w oparciu o profesjonalną pomoc doświadczonych filmowców.

Zrealizowana w 2007 roku kontynuacja filmu "U Pana Boga za piecem" pt. "U Pana Boga w ogródku" przyciągnęła do kin ponad 312 tys widzów i otrzymała Nagrodę Specjalną Jury na 32. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W kwietniu 2009 roku film otrzymał nagrodę za najlepszy film zagraniczny oraz Nagrodę Specjalną Jury na 42. Festiwalu Filmowym w Houston. Zamknięciem podlaskiej trylogii był nakręcony w 2009 roku film "U Pana Boga za miedzą", nagrodzony na festiwalu Golden Rooster w Chinach.

W 2010 roku reżyser wrócił do gatunku filmu sensacyjnego, ekranizując bestsellerową powieść Zygmunta Miłoszewskiego "Uwikłanie", wprowadzoną na ekrany w 2011 roku. W 2012 roku rozpoczął realizację filmu "Bilet na Księżyc", opowieść o młodych ludziach, osadzoną w realiach PRL-u, której tłem są wydarzenia z lipca 1969 roku, kiedy Neil Armstrong pierwszy raz postawił stopę na Księżycu.  W 2013 roku Jacek Bromski otrzymał nagrodę za scenariusz, który napisał do tego filmu. Natomiast w 2015 roku na ekrany kin weszła ”Anatomia zła” (nagroda w Gdyni dla Krzysztofa Stroińskiego za najlepsza męską rolę).

Kolejny film Bromskiego na ekrany kin wszedł w 2019 roku. Tak samo jak w przypadku poprzedniego filmu, w "Solid Gold" Bromski pozostał zainteresowany bieżącymi politycznymi aferami. Główne role zagrali Janusz Gajos, Andrzej Seweryn, Marta Nieradkiewicz oraz wielu wybitnych aktorów, a w 2020 roku Bromski zaadaptował swój film na serial sensacyjny pod tytułem "Bez skrupułów".

Obecnie kończy prace nad filmem “U Pana Boga w Królowym Moście”, który jest kontynuacją popularnego cyklu filmów rozgrywających się na Podlasiu. Oprócz filmu fabularnego powstaje także 12 odcinkowy serial. Kolejny raz pojawili się w tym projekcie znakomici aktorzy. Dla Emiliana Kamińskiego była to ostatnia rola i niestety nie doczekał premiery filmu.

Bromski ma niebywałą zdolność do fantastycznej współpracy z wszystkimi artystami, dlatego niezależnie od budżetu projektu nigdy nie ma problemu ze wyjątkowa obsada. 



Jacka Bromskiego produkcje cieszą się powodzeniem wśród publiczności, przez 10 lat seria “U Pana Boga…” pobiła wszelkie rekordy, bo została wyświetlona przeszło 2000 razy, a teraz już osiągnęła 2500, co za tym idzie , że 200 razy w roku przez 50 tygodni, cztery razy w tygodniu na jakimś kanale w telewizji polskiej albo film albo któryś odcinek był emitowany.

W maju 2022 roku 75-letni Jacek Bromski został po raz siódmy wybrany na stanowisko Prezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich - otrzymał wówczas aż 90% wszystkich głosów. 

Jacek Bromski od roku 1996 nieprzerwanie pełnil funkcję prezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Od roku 2002 był wiceprezesem Międzynarodowego Stowarzyszenia Autorów Filmowych, od roku 2007 pełni też funkcję prezydenta organizacji World Cinema Alliance (Alliance Mondiale du Cinema). W latach 2007-2014 wiceprezes Krajowej Izby Producentów Audiowizualnych (KIPA). W latach 2005-2008 oraz od roku 2014 przewodniczący Rady Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Członek Europejskiej Akademii Filmowej (EFA). Od roku 2015 członek Narodowej Rady Rozwoju przy Prezydencie RP. 

W 2005 odznaczony Srebrnym Medalem "Zasłużony Kulturze - Gloria Artis". W 2011 roku  otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odznaczenia Polski. W 2015 roku został nagrodzony Złotym Medalem “Zasłużony Kulturze Gloria Artis” W 2016 roku - podczas 35. Koszalińskiego Festiwalu Debiutów Filmowych "Młodzi i Film" - otrzymał tytuł "Ambasadora Koszalina" z okazji 750-lecia miasta. 

W 2023 roku Jacek Bromski odsłonił swoją gwiazdę w łódzkiej Alei Gwiazd.


Image from Dreamstime, by R. Thomas.

SPRAWOZDANIE FOTOGRAFICZNE
Zdjecia Greg Kuk (goscie) i Maja Trochimczyk (nagrody)


Foto Artur Zaborski, TV Interia



Maja Trochimczyk, Jacek Bromski, Jerzy Antczak, Katarzyna Smiechowicz
Foto: Greg Kuk








Maja Trochimczyk, Consul Tomasz Polaczyk, Jerzy Antczak, Jacek Bromski, Katarzyna Smiechowicz


Jerzy Antczak, Katarzyna Smiechowicz, Jacek Bromski

Katarzyna Smiechowicz, Jacek Bromski, Jerzy Antczak, Dominik Leconte

Andrzej Bartkowiak i Jacek Bromski

Jacek Bromski, Marzena Wisniewska, Beata Czajkowska, Anna Sadowska











No comments:

Post a Comment