Pisarz Piotr Siemion o przemianach w Polsce od 1989 r. - 28 wrzesnia 2024 g. 18

 

28 września 2024 r. o godzinie 18:00 w Klubie Kultury im. Heleny Modrzejewskiej będziemy mieli przyjemność poznać polskiego pisarza Piotra D. Siemiona, warszawskiego pisarza i tłumacza, który pracuje również jako prawnik korporacyjny. Pisarz omówi wątki przemiany Polski od roku 1989 - uchwycone przez niego z jednej strony w powieściach "Niskie Łąki" i "Finimondo", a z drugiej przeżyte, wg. jego slow, "jako prawnik od wielkich inwestycji amerykańskich w Polsce", który "może rzucić trochę światła na te przemiany, no i na możliwe opcje polskiej i amerykańskiej przyszłości". Wydarzenie odbędzie się w prywatnej rezydencji w Brentwood i będzie otwarte wyłącznie dla członków Klubu i gości VIP prelegenta. RSVP prezes@modjeska.org. Rozmowę poprowadzi dr Jerzy Kossek, specjalista literatury polsko-amerykańskiej, wykładowca na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine i członek Klubu.

PIOTR D. SIEMION

Piotr D. Siemion jest znakomitym powieściopisarzem i autorem esejów, piszącym w języku angielskim i ojczystym polskim. Wychowywał się w ośrodku akademickim Wrocławia (Breslau przed 1945 r.) w Polsce, gdzie studiował literaturę angielską i, jak sam to określił, był „trochę postacią kontrkultury”. Po swoim wczesnym debiucie jako tłumacz literatury, spędził lata młodości w Nowym Jorku. W 1988 roku jako stypendysta Fulbrighta wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie napisał rozprawę doktorską na temat powieści amerykańskich XX wieku. W latach 1988-2000 dzielił czas pomiędzy Stany Zjednoczone (Nowy Jork) i Kanade (Montreal). W tym okresie opublikował serię tłumaczeń, m.in. poezji Yeatsa i prozy Toma Clancy'ego. Tłumaczył Thomasa Pynchona (genialne tłumaczenie Płaczu Lotu 49, za które otrzymał nagrodę „Literatura na Świecie"), Johna Gardnera i Roberta Nye’a. Pracował jako felietonista i autor anegdot w podziemnym dzienniku „BruLion”. W 1997 roku ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Columbia i pracował na Manhattanie w kancelarii Weil, Gotshal & Manges. Od lata 2000 roku mieszka w Warszawie.

Powrót do Polski po dwunastu latach spędzonych za granicą zbiegł się z początkiem jego twórczości powieściowej. Mieszka na obrzeżach Warszawy, którą pisarz opisuje jako „pokręcone, postmodernistyczne miasto, w którym dziś można w pełni doświadczyć dynamiki przenikania się języków, cywilizacji i idei XXI wieku, pozostając jednocześnie zakorzenionym w trudnej historii Europy”. W rzeczywistości jego twórczość artystyczna zawsze była naznaczona wpływami transgranicznymi, ale także interdyscyplinarnymi. W USA uzyskał stopień doktora (dyplom z literatury amerykańskiej), ale studiował także prawo na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku. W ciągu ostatnich trzydziestu lat Siemion prowadził dwutorową karierę międzynarodowego prawnika i powieściopisarza, nie mogąc się zdecydować, którą drogę porzucić. Ostatecznie nadal robi obie rzeczy na raz, pisząc powieści i równolegle pracując nad projektami AI dla warszawskiego wydawnictwa.

W młodości tłumaczył na język polski dzieła autorów brytyjskich, irlandzkich i amerykańskich, m.in. Thomasa Pynchona, Roberta Nye i W.B. Yeatsa. W 2000 roku opublikował swoją pierwszą powieść Niskie Łąki, która została okrzyknięta literackim wydarzeniem roku i została przetłumaczona na język niemiecki, węgierski i ukraiński. Miała być kroniką jego postkomunistycznego pokolenia, ukazującą przejście od epoki Zimnej Wojny do nowego, chaotycznego, kapitalistycznego porządku rzeczy. W 2004 roku ukazała się jego druga powieść, Finimondo, która zebrała dobre recenzje, ale mniejszy rozgłos. Był to thriller biznesowy i jak na drugą powieść zebrał dobre recenzje. W 2015 roku po tej książce ukazał się osobisty, obszerny esej biograficzny Rok węża. Pamiętnik. W międzyczasie publikował okresowo inne przekłady literackie (wymienione poniżej), eseje i recenzje.

W 2022 roku Siemion opublikował swoją najnowszą powieść Bella, ciao. Postapokaliptyczny riff poruszający kluczowe kwestie filozoficzne nowoczesności zbiegł się z inwazją Rosji na Ukrainę. W związku z tym część krytyków odczytała go jako oparty na faktach raport z konfliktu. W każdym razie Bella, ciao w 2023 roku znalazła się na krótkiej liście do Warszawskiej Nagrody Literackiej i Środkowoeuropejskiej Nagrody Literackiej Angelus. Obecnie, Siemion jest zajęty szkicowaniem nowego dzieła beletrystycznego, ale jednocześnie zajmuje się szybko zmieniającymi się idiomami literackimi w języku polskim i angielskim. Tak naprawdę z entuzjazmem przyjął szansę przetłumaczenia Solar Bones na język polski właśnie dlatego, że w powieści Mike’a McCormacka język narodowy XXI wieku przeplata się z silnymi echami wielkich tradycji literackich: to zabawa grzebania w literackim kufrze, która jest wyzwaniem i radością dla czytelnika i tłumacza.

DR. JERZY GEORGE KOSSEK

Dr Kossek jest polsko-amerykańskim amerykanistą, profesorem nadzwyczajnym, pisarzem, poetą, krytykiem literackim i muzycznym, reżyserem teatralnym, promotorem i producentem, prezenterem radiowym, profesorem wizytującym Fulbrighta na Uniwersytecie Kalifornijskim w Riverside, byłym przewodniczącym i profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie w Bielsku-Białej, Polska.  Jest nauczycielem akademickim i ma ponad 35-letnie doświadczenie w nauczaniu języka angielskiego i przedmiotów pokrewnych. Obecnie jest Professorem Fundacji Fulbrigh w Uniwersytecie Kalifornijskim Riverside i wyklada literature w California MiraMar University w San Diego. Były profesor literatury i kultury angielskiej i amerykańskiej w Wyższej Szkole Zarządzania Bezpieczeństwem Pracy. Uzyskał tytuł magistra literatury i kultury angielskiej i amerykańskiej oraz stopień doktora literatury amerykańskiej Uniwersytetu Śląskiego. Laureat kilku międzynarodowych nagród badawczych, wykładał w Europie i USA. W Polsce pod rządami sowieckimi zorganizował i założył Stowarzyszenie Klub Amerykański we współpracy z Konsulatem Generalnym USA w Krakowie. Jego pasja do amerykańskiej muzyki Blues zaowocowała współorganizacją największego na świecie festiwalu bluesowego - Rawa Blues Festival, i innych festiwali: Poetic Blues Café, Academic Blues Conference, Route 66 Seminar.

Dr Kossek jest założycielem i dyrektorem Centrum Studiów Etnicznych; aktywnie wspierał wysiłki na rzecz zorganizowania Blues Hall of Fame w Memphis. Dr Kossek jest autorem wielu książek i prac akademickich na temat literatury, kultury i muzyki amerykańskiej. Jest jednoczesnie piosenkarzem/autorem tekstów i poetą. Jego pierwsza płyta zatytułowana The Blues Sharpener’s Daughter zdobyła status najlepszego albumu koncepcyjnego 2014 roku na Polsko-Amerykańskim Festiwalu Muzyki, Folkloru i Sztuki w Żywcu. Dr Kossek napisał i wyreżyserował spektakle teatralne w Katowicach, Bielsku-Białej i Los Angeles. Dr Kossek rozpoczął działalność Blues and Jazz Poetic Café w historycznej lokalizacji Leimert Park w Los Angeles. Jerzy wspiera społeczności lokalne w hrabstwach Los Angeles, Riverside i Orange, angażując się jako wolontariusz, dyrektor ds. muzyki, kultury i sztuki w Greater Los Angeles Fulbright Association oraz jako dyrektor artystyczny w Barbara Morrison Performing Arts Center.

Występy artystyczne

Kossek ma wielką pasję do amerykańskiej muzyki, the Blues, co zaowocowało wieloma przedsięwzięciami. Najważniejsza z nich to współorganizacja Rawa Blues Festival w Katowicach. Z biegiem lat Festiwal urósł do rangi największego festiwalu bluesowego na świecie pod dachem, a także jednego z najstarszych. Większość czołowych osobistości bluesa, takich jak Koko Taylor, Junior Wells, Robert Cray, Keb' Mo', James Blood Ulmer i Vernon Reid, Otis Taylor, wystąpiło w sali koncertowej Flying Saucer, która mieści 60 000 widzów. Festiwal jest laureatem nagrody Keeping the Blues Award dla najlepszego festiwalu międzynarodowego. 

Aby podkreślić rolę tekstu/tekstów/poezji/sztuki w muzyce bluesowej i interdyscyplinarny charakter kultury bluesowej, Kossek założył The Poetic Café – miejsce gromadzące poetów, autorów tekstów, artystów i malarzy, studentów i fanów podczas warsztatów, seminariów, konkursów i akcji artystycznych na scenie głównej i poza nią. Kawiarnia Poetycka w odróżnieniu od Blues Fest czynna jest przez cały rok, inspirując szeroką publiczność na całym świecie.

https://jerzygeorgekossek.com/

FOTOGRAFIE ZE SPOTKANIA

Anna i Irek Dobrowolski prezentuja film o Szukalskim "Struggle" - piatek 21 czerwca 2024 g. 19

 

Klub Kultury im. Heleny Modrzejewskiej zaprasza na projekcję filmu dokumentalnego "Struggle: The Life and Lost Art of Szukalski" z udziałem producentów filmu Anny Dobrowolskiej i Irka Dobrowolskiego.  Informacje o nich poniżej. 

Film pokażemy w LAPAC/Promenade Playhouse Los Angeles Performing Arts Conservatory - 10931 W. Pico Blvd. Los Angeles, CA 90064 - w piątek 21 czerwca 2024 r. o godzinie 19.00. Wstęp wolny dla członków klubu, $30 dla gości. RSVP Beata.J.Czajkowska@gmail.com, liczba miejsc ograniczona. Opłaty czekiem na Helena Modjeska Art Culture Club lub PayPal: prezes@modjeska.org.  RSVP prezes@modjeska.org.

WALKA: ŻYCIE I ZAGUBIONA SZTUKA SZUKALSKIEGO (Wikipedia)

Struggle: The Life and Lost Art of Szukalski to film dokumentalny z 2018 roku w reżyserii Irka Dobrowolskiego, zrealizowany przez Stephena Coopera i Irka Dobrowolskiego, z udziałem Stanisława Szukalskiego, Glenna Braya i Roberta Williamsa. Producentami filmu dokumentalnego są Leonardo DiCaprio i jego ojciec George DiCaprio. [Film mial premiere w serwisie Netflix 21 grudnia 2018 r. Dokument opowiada historię burzliwego życia i skomplikowanego dorobku polskiego artysty Stanisława Szukalskiego. Stworzył własny język i jest rzeźbiarzem, który kiedyś stracił całą swoją twórczość podczas nazistowskiego nalotu bombowego. Koncentruje się także na jego nacjonalizmie w okresie poprzedzającym II wojnę światową oraz na jego późniejszej przemianie w drugiej połowie życia. Dokument został pozytywnie zrecenzowany przez Karen Han w The New York Times, która stwierdziła, że „udaje mu się przekazać” zakres i głębokość sugerowaną przez tytuł. Han zauważyła: „Mimo wszystko dla Braya, George'a DiCaprio i innych osób, które znały Szukalskiego w ostatnich latach jego życia, ich walka z jego przeszłością jest głęboko osobista. W rzeczywistości sami stają się podmiotami, zmagając się z tym, jak powinien być zapamiętany. Widzowi pozostaje decyzja." 

ANNA DOBROWOLSKA

Anna zajmuje się produkcją filmów i programów telewizyjnych od 2002 roku. Najnowszy jest pełnometrażowy dokument Struggle: The Life and Lost Art of Szukalski, którego producentami byli Leonardo DiCaprio i NETFLIX Studios. Premiera Struggle miała miejsce 21 grudnia 2018 r. w LACMA w Los Angeles. Film jest obecnie dostępny w 190 krajach (w 34 językach); widziało go 160 milionów widzów. Odbiór był fenomenalny: entuzjastyczne recenzje w czołowych publikacjach całego świata (New York Times, Observer, Guardian, Daily Mirror, Tribute i wiele innych); Netflix umieścił go na 4. miejscu wśród najlepszych filmów 2018 r.  Zajmuje 5. miejsce na liście filmów, które trzeba zobaczyć w 2019 roku według IMDb – najpopularniejszego portalu branżowego i de facto autorytetu w dziedzinie filmu i telewizji. Jej portfolio może pochwalić się szeroką działalnością telewizyjną – wyprodukowała ponad 300 odcinków i 26 programów telewizyjnych, szereg musicali scenicznych ze znanymi polskimi gwiazdami granych w warszawskiej Sali Kongresowej i Operze Narodowej oraz wielokrotnie nagradzane produkcje, takie jak Taniec z narkotykami i Portrecista.

IREK DOBROWOLSKI

Reżyser ponad 25 filmów dokumentalnych i dwóch filmów fabularnych, z których wiele było nominowanych i nagradzanych na arenie międzynarodowej, m.in. nagrody Magnolii na Festiwalu Filmowym w Szanghaju, Grand Prix na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Sztokholmie, Lajkonika na Krakowskim Festiwalu Filmowym i Złotego Feniksa na Festiwalu Żydowskim w Warszawie. Festiwal Motywów. Jego film August Sky: 63 Days of Glory stał się w Polsce kultowym filmem, mającym ponad 350 000 fanów na Facebooku. Fani publikują wiersze i chwalą się tatuażami August Sky. Zwiastun miał ponad 8 milionów wyświetleń na Youtube. Najnowszy film Irka, Struggle: The Life and Lost Art of Szukalski, został wyprodukowany przez Leonardo DiCaprio i wydany przez Netflix Studios.

 Stanisław Szukalski i Leonidas Dudarew-Ossetyński, 1973. Z archiwum Walerii Dudarew-Ossetyńskiej-Hunken. Używane za pozwoleniem

STANISŁAW SZUKALSKI (1893-1987) I KLUB IM. H. MODRZEJEWSKIEJ

tekst Mai Trochimczyk, na podstawie materiałów z jej książki Celebrating Modjeska in California: History of Helena Modjeska Art & Culture Club (Los Angeles, 2023)

Szukalski był rzeźbiarzem nowatorskim i wizjonerskim, kształcącym się na przemian w Polsce i USA, który przed II wojną światową zaprojektował wiele oryginalnych rzeźb. Po tym, jak odmówił wykonania portretu Hitlera a Niemcy zaatakowały Polskę, jego pracownia stała się celem bombardowań przez niemieckie siły powietrzne podczas nalotów na Warszawę na początku września 1939 roku, wskutek ktorych wszystkie jego prace zostały zniszczone. Podczas innych atakow powietrznych został zasypany gruzami w Katowicach, ale przeżył. Kilka miesięcy później pozwolono mu opuścić Polskę wraz z urodzoną w Ameryce żoną Joan.

1955 Program teatralny Zawodników Modrzejewskiej, zbiórka pieniędzy na Pomnik Modrzejewskiej Archiwum Klubu. Logo Modjeska Players zaprojektowane przez Szukalskiego.

Po wojnie Szukalski osiadł w Kalifornii i nadal projektował rzeźby i pomniki. Niestety, potrafił wykonać jedynie małe modele, portrety, obrazy i medale; nie zbudowano żadnych rzeźb na dużą skalę. Wśród jego szkiców znajdują się dwa projekty pomnika Heleny Modrzejewskiej, a założyciel Klubu , Leonidas Dudarew-Ossetyński, był wcześniej przewodniczącym komitetu zorganizowanego w celu zbiórki pieniędzy na budowę tego pomnika w Los Angeles w 1955 roku.

List Szukalskiego z wyjaśnieniem znaczenia pomnika Heleny Modrzejewskiej. Kolekcja Leonidasa Dudarewa Osetyńskiego w Muzeum Polskim w Ameryce w Chicago.

W niedatowanym liście adresowanym do Ossetyńskiego, przechowywanym w archiwum Muzeum Polskiego w Ameryce, z napisem „Komitet Pamięci Heleny Modrzejewskiej” na odwrocie (list był złożony i wygląda na to, że został wysłany 28 września 1954 r. bez koperty), Szukalski pisał o zamiarze ukazania aktorki w swojej rzeźbie jako tancerki trzymającej w dłoniach serce, koronę i księżyc.

 Aktorka jest upozowana asymetrycznie niczym tancerka flamenco z kastanietami, Modrzejewska  w wersji Szukalskiego górowała nad sięgającym jej do kolan modelem Bazyliki Mariackiej w Krakowie, rodzinnym mieście Modrzejewskiej. Szukalski określił tę budowlę zarówno jako „najbardziej charakterystyczny zabytek Krakowa”, oraz „najpiękniejszą świątynię”. W tym projekcie, który mógł być dość obraźliwy dla fanatyków religijnych, z górującą nad Bazyliką aktorką w prowokacyjnej pozie i skąpym stroju, zamierzeniem rzeźbiarza było, aby Modrzejewska stała się „odzwierciedleniem jej narodowego pochodzenia”, tak, ze „swoim dumnym sercem promieniuje na publiczność obcych narodów.”

Jeden z projektów Pomnika Modrzejewskiej autorstwa Szukalskiego, reprodukowany w programie z 1955 roku zbiórki pieniędzy Graczy Modrzejewskiej na budowę pomnika. Archiwum Klubu. Oryginał znajduje się w Archiwum Szukalskich, którym zarządza Glenn Bray.

Ostatecznie projekt nie został zrealizowany. Zamiast tego Szukalski zaprojektował logo pierwszego kalifornijskiego przedsięwzięcia teatralnego Ossetyńskiego, czyli Teatru im. Heleny Modrzejewskiej (the Modjeska Players), który w latach 1955-1958 wystepował w USA i Kanadzie w setkach przedstawien w j. polskim. Następnie Szukalski zaprojektował plakat Kopernika, który m. in. został udostepniony członkom Klubu wraz z podpisem artysty. Inny projekt to kopertą z okazji 500. urodzin Kopernika w 1973 roku, wydana w duzym nakladzie aby zbierac fundusze na klub. Ciekawe ze jeszcze w 1981 r. koperty te wysylano do czlonkow klubu jako prezent z podziekowaniem za wplacenie skladek.

Koperta ze stemplem pamiątkowym autorstwa Stanisława Szukalskiego, przygotowana z okazji 500. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika (19 lutego 1973; znaczek pocztowy USA z 23 kwietnia 1973). Archiwum Klubu.

Pierwsza, niezwykle udana impreza Klubu Kultury im. Heleny Modrzejewskiej odbyła się w maju 1973 roku w hollywoodzkim domu Ossetyńskiego. Poświęcona była twórczości Stanisława Szukalskiego, oryginalnego polskiego rzeźbiarza, który dotychczas stronił od organizacji polskiej emigracji.

Osetyński wyjaśnił:

Pierwsza impreza była dla Klubu bardzo ważnym sprawdzianem. Chodziło o pozyskanie nowych członków i zwrócenie uwagi Polonii na sens i wydźwięk naszych planów. W Los Angeles od lat mieszka znakomity polski rzeźbiarz Stanisław Szukalski. Niestety, lokalna Polonia nie zainteresowała się nim, a jeśli jest znany przybyszom, to raczej z powodu kontrowersyjnych wyczynów, a nie wielkich dzieł, które tworzy w izolacji swojej bogatej twórczości. Krótko mówiąc, postanowiłem zapoznać moich rodaków z jego ciekawą sztuką, a także wykorzystać ją, poniekąd jako przynętę. Kiedy zaproponowałem mu spotkanie, na którym miał wygłosić wykład ilustrowany swoimi pracami, odmówił. Ale nalegałam, dopóki się nie zgodził. Miałem nos. Okazało się, że była to bomba superatomowa. W domu ściany pękały w szwach jakby od nadmiaru przybyłych ludzi. Wszyscy kupili ciekawą litografię popiersia Kopernika, zaprojektowaną i wykonaną przez wielkiego artystę, a do Klubu natychmiast zapisało się piętnastu nowych członków.

Pierwsze spotkanie Klubu Modrzejewskiej ze Stanisławem Szukalskim, maj 1973. Joan Szukalski, Stefanie Powers i Stanisław Szukalski. Z Archiwum Valerie Dudarew-Ossetyńskiej Hunken. Używane za pozwoleniem.

Szukalski dołączył do grona Doradców Artystycznych Klubu im. H. Modrzejewskiej i w latach 1973-1978 widniał na papierze firmowym Klubu wraz ze współzałożycielem klubu, kompozytorem Stefanem Pasternackim, aktorką Stefanie Powers, artystką Yolantą Wojkiełło-Martusewicz i tancerzem-choreografem Stefanem Wentą. Zaprojektował takze orła jako logo Klubu, ale nigdy go nie wykorzystano; zamiast tego w pierwszej dekadzie istnienia Klubu na papierze firmowym pojawił się inny projekt logo, wzorowany na orle piastowskim autorstwa Wacława Gazińskiego.

W tym samym czasie Szukalski pracował nad opracowaniem wszechstronnej, oryginalnej i nadzwyczaj dziwacznej antropologicznej teorii „wszystkiego” – ras, języków, mitologii – którą nazwał „nauką o zermatyzmie”. W notatce z 1978 roku opublikowanej w pracy Polish Americans in California, Gene Harubin Zygmont opisał go jako „artystę ezoterycznego i myśliciela… pisarza, malarza, laureata medali i autora wielu pomysłów”, który „był bardzo znany i pracował w Kalifornii”. W tym okresie zaprojektował pomniki Kopernika; Polskich oficerow, jeńcow wojennych, zamordowanych w Katyniu w Związku Radzieckim przez NKWD; oraz bojownikow francuskiego ruchu oporu podczas II wojny światowej. Żaden z nich nie został zbudowany.

Szukalski z członkami Klubu im. Modrzejewskiej pod koniec lat 70. Na ścianie portret Osetyńskiego pędzla Szukalskiego. Archiwum Valerie Dudarew-Ossetynska-Hunken.

FOTOGRAFIE ZE SPOTKANIA