Klub Kultury im. Heleny Modrzejewskiej: monodram

Klub Kultury im. Heleny Modrzejewskiej we wspolpracy z Instytutem Pamieci Narodowej zaprasza na monodram napisany przez polskiego aktora, Sebastiana Rysia, pt. "Rodzinne Historie Wojenne: Zofia Rysiowna" a prezentowany w niedziele 3 listopada 2024 o godz. 18:30 w Los Angeles Performing Arts Conservatory, 10931 W Pico Blvd, Los Angeles, CA 90064.

RSVP do Beaty Czajkowskiej, na Beata.J.Czajkowska@gmail.com. Wstep wolny dla czlonkow klubu, $30 od osoby dla gosci. Platnosc czekiem na "Helena Modjeska Art & Culture Club" z notatka o teatrze, do PO Box 4288 Sunland CA 91041, lub paypal na prezes@modjeska.org. Parking za budynkiem lub na Pico Blvd. Okoliczne ulice maja zakazy parkowania...

O SZTUCE: Rodzinne historie wojenne:Zofia Rysiówna, przedstawia Sebastian Ryś

„Myślą tak szybko sięgamy wspomnień jak wzrokiem gwiazd. Patrząc na gwiaździste niebo widzimy czarną kopułę firmamentu Ziemi błyszczącą diamentami. Pozornie gwiazdy są jednako odległe, lecz naprawdę dzielą je, od nas i od siebie nawzajem, tysiące lat świetlnych. Myśl ma podobną drogę do zapisanych w pamięci wspomnień, choć niektóre tracą swój blask”.

Niech te myśli towarzyszą nam wywołując z pamięci zapisane slajdy, które teraz na nowo, mogą rozbłysnąć siła naszych serc.

Bohaterką naszego dzisiejszego spotkania jest Zofia Rysiówna. Sądeczanka, Łączniczka, aktorka, mama i żona, surowa lecz sprawiedliwa i oddana sprawie osoba. To ona otworzy nam świat familijnych wspomnień rodziny Rysiów z Nowego Sącza. Kontynuując sagę rodzinną będziemy podążali w tej opowieści za „Zosią” bo taki był jej pseudonim wojenny i spróbujemy jej oczyma zobaczyć Sądecką młodzież, ich zajęcia i sporty. Spotkamy się ze szkolnymi profesorami Rysiówny, i spróbujemy rozpoznać cechy charakteru tzw. Innego pokolenia, z którym już coraz mniej nas łączy.

Być może zdradzi nam kulisty odbicia tajnego emisariusza Jana Karskiego, w której to akcji brała udział i wyjawi, z tym związane, późniejsze dramatyczne losy rodziny jak i mieszkańców tego miasta. Nie wiem czy zabierze nas ze sobą za mury Obozowe, tego raczej wymagać nie możemy, ale myślę, że pod koniec opowieści Zofia Rysiówna, zaprosi nas przed swój ukochany mikrofon radiowy i na deski teatru. Jej życie powojenne było skryte i tu też nie oczekujmy zbyt wylewnej relacji. Czego możemy oczekiwać? Szczerych słów, gorącego serca i czegoś z pogranicza snu oraz intensywnego przeżywania.

Wypowiedź sceniczna łączy w sobie: świadectwo pośredniego świadka historii, archiwalne nagrania radiowe, wiersze z elementami fabularnej narracji w muzycznych akcentach. Całość została oparta o „Wspomnienia Majowe” autorstwa Wandy Straszyńskiej, zapamiętane relacje rodzinne oraz książkę „Na ścieżkach Fantoma” Jacka Rysia.

Niech to spotkanie będzie ujmującą wyprawą w zakamarki pamięci żywych wspomnień.

~ Sebastian Ryś

O AUTORZE I AKTORZE

Sebastian Ryś – urodził się we Wrocławiu w 1986 roku, absolwent Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. Aktor, wrażliwy interpretator romantycznych bohaterów. Zadebiutował jeszcze podczas studiów w Teatrze Nowym w Słupsku, rolą Stanisława Ignacego Witkiewicza w autorskim przedstawieniu Andrzeja Marii Marczewskiego „Witkacy jest do X-tej” z muzyką Marka Dyjaka. Współpracował z Teatrem Staromiejskim czy z Teatrem Polskim w Warszawie. W Płockim Teatrze Dramatycznym dał się poznać jako: S.B. w spektaklu Szymona Bogacza "Trzech mężczyzn w różnym wieku" w reżyserii Julii Mark, a także tytułowy "Hamlet" W. Szekspira w reżyserii Marka Mokrowieckiego. Etatowo był związany z Teatrem Polskim we Wrocławiu, gdzie zagrał miedzy innymi: u Janusza Wiśniewskiego w „Chorym z urojenia” oraz w „Mirandolinie” Bartosza Wyszomirskiego.

Na swoim koncie ma role filmowe i serialowe. W poszukiwaniu bohaterów teatralnych sięga do teatru radiowego oraz do krótkometrażowych własnych produkcji. W monodramie pod tytułem: „Zupa rybna w Odessie”, wskrzesza niedokończoną opowieść zapomnianego bohatera Jana Karskiego, zdobywając liczne nagrody: Główna nagroda na Festiwalu Strzała Północy w Koszalinie. Główna nagroda XLIII Tyskie Spotkania Teatralne Dwie nagrody Jury – Solo Olsztyn OSTJA Grand Prix – Festiwal Sztuk Autorskich i Adaptacji, WINDOWISKO, Gdańsk.

Jest beneficjentem programu „Kultura Polska na Świecie”, Instytutu Adama Mickiewicza. Brał udział w międzynarodowym festiwalu United Solo w Nowym Jorku występując tam z angielską wersją monodramu „Fish soup in Odessa”. Jest instruktorem teatralnym z przygotowaniem pedagogicznym oraz nauczycielem wspomagającym. Realizuje koncerty poetyckie. Swoją wizją nadał ton artystycznemu wyrazowi słuchowiska pt.: „Blizny wolności”. Współtwórca „Plam w Pamięci” – produkcji Teatru Polskiego Radia. Współscenarzysta, reżyser i aktor w widowisku o Jerzym Popiełuszce „Rozżarzone węgle miłości”.

FOTOGRAFIE Z WYDARZENIA

ŻYCIORYS

monodram poetycki na podstawie tekstów Zbigniewa Herberta

scenariusz, reżyseria i wykonanie: Wojciech Wysocki

muzyka na żywo: Piotr Kajetan Matczuk

Klub Kultury im. Heleny Modrzejewskiej zaprasza wszystkich czlonkow i przyjaciol Klubu na spektakl teatralny w rezyserii i wykonaniu polskiego aktora Wojciecha Wysockiego z muzyka na zywo Piotra Kajetana Matczuka. Spektakl odbedzie sie w niedziele 7 maja 2023 o godz. 18.30 (od 19.00 nikt nie bedzie mogl wejsc na widownie) w Illusion Magic Theater (kiedys Magicopolis), 1418 4th St, Santa Monica, CA 90401, wstep wolny, RSVP prezes@modjeska.org. Liczba miejsc ograniczona.

O SZTUCE

Wojciech Wysocki, oprócz pracy scenicznej w teatrach dramatycznych, komediowych i w radiu, jest popularnym aktorem telewizyjnym i filmowym, szczególnie lubiany dzięki serialowi „Ranczo”, w którym wcielił się w postać doktora Wezóła. Jako miłośnik, znawca i propagator poezji, jest również twórcą, scenarzystą, reżyserem i wykonawcą monodramu „Życiorys”. Monodram stanowi prezentację starannie wybranych, połączonych przez artystę w sceniczną całość utworów Zbigniewa Herberta, które zostały tak dobrane by stworzyć i opowiedzieć o życiu człowieka od narodzin aż do śmierci.

W sposób bardzo charakterystyczny dla twórczości Zbigniewa Herberta, monodram „Życiorys” łączy rozmaite, uniwersalne problemy oraz pytania egzystencjalne z drobnymi, metaforycznie i alegorycznie wyrażanymi obserwacjami i opowiastkami o życiu godziwym i niegodziwym, o ludziach, zwierzętach oraz o otaczających nas przedmiotach.

Monodram wykonywany jest z muzyką na żywo w kompozycjach Piotra Kajetana Matczuka.

ZBIGNIEW HERBERT

Zbigniew Bolesław Ryszard Herbert (ur. 29 października 1924 we Lwowie, zm. 28 lipca 1998 w Warszawie) – polski poeta, eseista, dramaturg, twórca cyklu poetyckiego „Pan Cogito”, autor słuchowisk; pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego. Z wykształcenia ekonomista, prawnik i filozof. Laureat ponad dwudziestu nagród literackich. Od końca lat 60. XX w. był jednym z najpoważniejszych pretendentów do Literackiej Nagrody Nobla. Jego książki zostały przetłumaczone na 38 języków. Wiele podrozowal i mieszkal w roznych krajach, szukajac inspiracji w kulturze i mitologii srodziemnomorskiej. Mieszkal w Wiedniu, Berlinie i Paryzu; odwiedzil wiekszosc krajow eurpoejskich.

Lato 1968 Herbert spędził w USA (na zaproszenie Poetry Center), zwiedzając m.in. Nowy Jork, Kalifornię, Wielki Kanion, Nowy Meksyk, Nowy Orlean, Waszyngton, Los Angeles. W tym też czasie zostało opublikowane w USA tłumaczenie jego utworów, i uczyniło go jednym z najbardziej popularnych poetów współczesnych w angielskim kręgu językowym. W czasie tej podróży miał kilka wystąpień, m.in. w Nowym Jorku, Berkeley i Los Angeles. Ze Stanów Zjednoczonych udał się do Berlina, gdzie mieszkał do połowy września 1970, nie licząc krótkich wizyt w Polsce i wakacji we Włoszech. Od września 1970 do czerwca 1971 Herbertowie przebywali ponownie w USA, w związku z wykładami, jakie prowadził poeta, jako tzw. visiting professor na Uniwersytecie Stanowym w Los Angeles.

W 1987 r. został członkiem Amerykańskiej Akademii i Instytutu Sztuki i Literatury (American Academy and Institute of Arts and Letters).Przed 1989 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymanie Literackiej Nagrody Jerozolimy dało mu w maju 1991 znowu okazję podróży, tym razem do Izraela. Borykal sie z problemami psychicznymi i alkoholizmem. Zostal nieoficjalnym bardem Solidarnosci, gdy Przemyslaw Gintrowski wykorzystal jego wiersze do piosenek poetyckich. (informacje z Wikipedii)

"Struna światła", Warszawa: Czytelnik, 1956.
"Hermes, pies i gwiazda", Warszawa: Czytelnik, 1957.
"Studium przedmiotu", Warszawa: Czytelnik, 1961.
"Barbarzyńca w ogrodzie", Warszawa: Czytelnik 1962.
"Napis", Warszawa: Czytelnik, 1969.
"Pan Cogito", Warszawa: Czytelnik, 1974.
"Raport z oblężonego miasta i inne wiersze", Paryż: Instytut Literacki, 1983.
"Elegia na odejście", Paryż: Instytut Literacki, 1990.
"Rovigo"", Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1992.
Martwa natura z wędzidłem", Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1993.
"Epilog burzy", Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1998.
"Labirynt nad morzem", Zeszyty Literackie, 2000 (więcej...).
"Król mrówek", Kraków: a5, 2001 (więcej...).
"Węzeł gordyjski oraz inne pisma rozproszone", Warszawa: Biblioteka Więzi, 2001

WOJCIECH WYSOCKI

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (1976). Debiutował tytułową rolą w "Kordianie" Juliusza Słowackiego w reżyserii Erwina Axera na deskach warszawskiego Teatru Współczesnego (1977). Związany z teatrami warszawskimi, m.in. Współczesnym (1976-1994) i Dramatycznym (1994-2009).

Ma w swoim dorobku takie role , jak Henryk w "Ślubie" Witolda Gombrowicza w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego (1983) i Jeszua Ha-Nocri w "Mistrzu i Małgorzacie" Michaiła Bułhakowa w reżyserii Macieja Englerta (1987) w Teatrze Współczesnym w Warszawie, Mackie Majcher w "Operze za trzy grosze" Bertolta Brechta w reżyserii Jana Buchwalda w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1996), Eugeniusz Dorn w "Niedokończonym utworze na aktora" Antona Czechowa w reżyserii Krystiana Lupy w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (2004), Major w "Damach i huzarach" Aleksandra hr . Fredry w reżyserii Macieja Wojtyszki w Teatrze Rampa na Targówku w Warszawie (2006) czy Koczkariow w "Ożenku" Nikołaja Gogola w reżyserii Piotra Dąbrowskiego w Teatrze Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (2011). Wystąpił również w wielu realizacjach Teatru Telewizji, m.in. w przeniesionym z warszawskiego Teatru Współczesnego kultowym spektaklu "Mahagonny" Bertolta Brechta i Kurta Weilla w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego (1985) oraz w przedstawieniu "Nocną porą" Rebekki Lenkiewicz w reżyserii Piotra Trzaskalskiego (2008). Na dużym ekranie debiutował rolą pianisty w melodramacie Jana Batorego "Con amore" (1976). Zagrał w ponad siedemdziesięciu filmach fabularnych. W wojenno-sensacyjnym obrazie Witolda Orzechowskiego "Wyrok śmierci" (1980) kreował postać młodego AK-owca Smukłego.

Sławę przyniosły mu role kapitana Wiesnicyna w ekranizacji "Wiernej rzeki" Stefana Żeromskiego w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego (1983) oraz dziennikarza Rafała w filmie psychologicznym Wojciecha Jerzego Hasa "Pismak" według powieści Władysława Terleckiego (1984). Rola chronicznie osamotnionego Miauczyńskiego w dramacie filmowym Marka Koterskiego "Życie wewnętrzne" (1986) przyniosła mu Nagrodę Aktorską w plebiscycie publiczności na Koszalińskich Spotkaniach Filmowych "Młodzi i film" . W 1987 roku zagrał gwiazdę rocka w filmie Tomasza Zygadły "Śmierć Johna L.". Znany jest również z wielu popularnych seriali telewizyjnych, takich jak "Dom", "Ekstradycja", "Zostać miss", "Na Wspólnej", "Ranczo". W 2008 roku zagrał rolę polskiego przedsiębiorcy Dominika we francusko-niemiecko-polskiej superprodukcji "Lawina" w reżyserii Jörga Lühdorffa. Jest laureatem Wielkiego Splendora (2007) - najważniejszej nagrody Teatru Polskiego Radia.

PIOTR KAJETAN MATCZUK

Pianista, gitarzysta, aranżer, autor piosenek. Lider i założyciel zespołu PIRAMIDY. Członek ZAIKS oraz SAWP. Zagrał setki koncertów w Polsce i na świecie. Autor muzyki teatralnej i filmowej. Akompaniował w Teatrze Ateneum, m.in. kierownik muzyczny zespołu Krzysztofa Tyńca, autor muzyki do monodramu „Życiorys” w reż. Wojciecha Wysockiego oraz do spektaklu „Norwid” w reż. Mai Barełkowskiej. Debiutował wykonaniem muzyki do filmu dokumentalnego pt. „Bard” w reż. Katarzyny Kościelak (prod. TVP2) i jednocześnie wystąpił w tym filmie, pojawił się też w filmie „Wałęsa” w reż. Andrzeja Wajdy jako jeden ze strajkujących stoczniowców. Skomponował muzykę do ponad 20 filmów.

Współpracował z Radiem Gdańsk, w latach 2009-2011 współprowadził audycje turystyczne. Za pracę artystyczną został wyróżniony przez Prezydenta i Radę Miasta Ełk – statuetką Biała Lilia 2009, oraz przez Burmistrza i Radę Miasta Kościerzyna – statuetką Angelus 2010 – za osiągnięcia artystyczne i pracę z młodzieżą. Pianista sesyjny, autor muzyki do bajek i producent audiobooków. Propagator poezji Adama Mickiewicza, autor i producent dwóch koncertów opartych o twórczość polskich romantyków: „Rozmowa z piramidami” oraz „Mickiewicz Unplugged”. Dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Piosenki „Szlakiem Bardów” w Warszawie.

W dorobku autorskie płyty:

• Rozmowa z piramidami” (CD MTJ 2012).

• Nasz Wysocki” (CD MTJ 2013).

• Bardowie Epoki PRL – koncert w Teatrze Polskim (DVD WFN 2014).

• ROK WOJNY (CD MTJ 2016).

• Krótka płyta o Okudżawie (CD MTJ 2017)

• Majster Bułat (CD MTJ)

• Najpiękniejsze piosenki z polskich filmów i seriali (CD MTJ)

• Mickiewicz Unplugged (CD RZP)

• Mickiewicz Słowacki Norwid (MTJ, DVD live)

oraz jako muzyk wiele plyt aktorow polskich, plyt zbiorowych oraz z wlasna muzyka do tekstow w wykonaniu Wojciecha Wysockiego.