Zyciorys - Monodram o Zbigniewie Herbercie, Wojciech Wysocki aktor i Piotr Kajetan Matczuk, muzyk, 7 maja 2023 g. 18:30

 ŻYCIORYS

monodram poetycki na podstawie tekstów Zbigniewa Herberta

scenariusz, reżyseria i wykonanie: Wojciech Wysocki

muzyka na żywo:  Piotr Kajetan Matczuk

Klub Kultury im. Heleny Modrzejewskiej zaprasza wszystkich czlonkow i przyjaciol Klubu na spektakl teatralny w rezyserii i wykonaniu polskiego aktora Wojciecha Wysockiego z muzyka na zywo Piotra Kajetana Matczuka. Spektakl odbedzie sie w niedziele 7 maja 2023 o godz. 18.30 (od 19.00 nikt nie bedzie mogl wejsc na widownie) w Illusion Magic Theater (kiedys Magicopolis), 1418 4th St, Santa Monica, CA 90401, wstep wolny, RSVP prezes@modjeska.org. Liczba miejsc ograniczona. 

O SZTUCE 

Wojciech Wysocki, oprócz pracy scenicznej w teatrach dramatycznych, komediowych i w radiu, jest popularnym aktorem telewizyjnym i filmowym, szczególnie lubiany dzięki serialowi „Ranczo”, w którym wcielił się w postać doktora Wezóła. Jako miłośnik, znawca i propagator poezji, jest również twórcą, scenarzystą, reżyserem i wykonawcą monodramu „Życiorys”. Monodram stanowi prezentację starannie wybranych, połączonych przez artystę w sceniczną całość utworów Zbigniewa Herberta, które zostały tak dobrane by stworzyć i opowiedzieć o życiu człowieka od narodzin aż do śmierci. 

W sposób bardzo charakterystyczny dla twórczości Zbigniewa Herberta, monodram „Życiorys” łączy rozmaite, uniwersalne problemy oraz pytania egzystencjalne z drobnymi, metaforycznie i alegorycznie wyrażanymi obserwacjami i opowiastkami o życiu godziwym i niegodziwym, o ludziach, zwierzętach oraz o otaczających nas przedmiotach. 

Monodram wykonywany jest z muzyką na żywo w kompozycjach Piotra Kajetana Matczuka. 

ZBIGNIEW HERBERT

Zbigniew Bolesław Ryszard Herbert (ur. 29 października 1924 we Lwowie, zm. 28 lipca 1998 w Warszawie) – polski poeta, eseista, dramaturg, twórca cyklu poetyckiego „Pan Cogito”, autor słuchowisk; pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego. Z wykształcenia ekonomista, prawnik i filozof. Laureat ponad dwudziestu nagród literackich. Od końca lat 60. XX w. był jednym z najpoważniejszych pretendentów do Literackiej Nagrody Nobla. Jego książki zostały przetłumaczone na 38 języków. Wiele podrozowal i mieszkal w roznych krajach, szukajac inspiracji w kulturze i mitologii srodziemnomorskiej. Mieszkal w Wiedniu, Berlinie i Paryzu; odwiedzil wiekszosc krajow eurpoejskich. 

Lato 1968 Herbert spędził w USA (na zaproszenie Poetry Center), zwiedzając m.in. Nowy Jork, Kalifornię, Wielki Kanion, Nowy Meksyk, Nowy Orlean, Waszyngton, Los Angeles. W tym też czasie zostało opublikowane w USA tłumaczenie jego utworów, i uczyniło go jednym z najbardziej popularnych poetów współczesnych w angielskim kręgu językowym. W czasie tej podróży miał kilka wystąpień, m.in. w Nowym Jorku, Berkeley i Los Angeles. Ze Stanów Zjednoczonych udał się do Berlina, gdzie mieszkał do połowy września 1970, nie licząc krótkich wizyt w Polsce i wakacji we Włoszech. Od września 1970 do czerwca 1971 Herbertowie przebywali ponownie w USA, w związku z wykładami, jakie prowadził poeta, jako tzw. visiting professor na Uniwersytecie Stanowym w Los Angeles.  

W 1987 r. został członkiem Amerykańskiej Akademii i Instytutu Sztuki i Literatury (American Academy and Institute of Arts and Letters).Przed 1989 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymanie Literackiej Nagrody Jerozolimy dało mu w maju 1991 znowu okazję podróży, tym razem do Izraela. Borykal sie z problemami psychicznymi i alkoholizmem. Zostal nieoficjalnym bardem Solidarnosci, gdy Przemyslaw Gintrowski wykorzystal jego wiersze do piosenek poetyckich. (informacje z Wikipedii) 

• "Struna światła", Warszawa: Czytelnik, 1956.
• "Hermes, pies i gwiazda", Warszawa: Czytelnik, 1957.
• "Studium przedmiotu", Warszawa: Czytelnik, 1961.
• "Barbarzyńca w ogrodzie", Warszawa: Czytelnik 1962.
• "Napis", Warszawa: Czytelnik, 1969.
• "Pan Cogito", Warszawa: Czytelnik, 1974.
• "Raport z oblężonego miasta i inne wiersze", Paryż: Instytut Literacki, 1983.
• "Elegia na odejście", Paryż: Instytut Literacki, 1990.
• "Rovigo"", Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1992.
• Martwa natura z wędzidłem", Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1993.
• "Epilog burzy", Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 1998.
• "Labirynt nad morzem", Zeszyty Literackie, 2000 (więcej...).
• "Król mrówek", Kraków: a5, 2001 (więcej...).
• "Węzeł gordyjski oraz inne pisma rozproszone", Warszawa: Biblioteka Więzi, 2001 

WOJCIECH WYSOCKI 

Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (1976). Debiutował tytułową rolą w "Kordianie" Juliusza Słowackiego w reżyserii Erwina Axera na deskach warszawskiego Teatru Współczesnego (1977). Związany z teatrami warszawskimi, m.in. Współczesnym (1976-1994) i Dramatycznym (1994-2009).

Ma w swoim dorobku takie role , jak Henryk w "Ślubie" Witolda Gombrowicza w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego (1983) i Jeszua Ha-Nocri w "Mistrzu i Małgorzacie" Michaiła Bułhakowa w reżyserii Macieja Englerta (1987) w Teatrze Współczesnym w Warszawie, Mackie Majcher w "Operze za trzy grosze" Bertolta Brechta w reżyserii Jana Buchwalda w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1996), Eugeniusz Dorn w "Niedokończonym utworze na aktora" Antona Czechowa w reżyserii Krystiana Lupy w Teatrze Dramatycznym w Warszawie (2004), Major w "Damach i huzarach" Aleksandra hr . Fredry w reżyserii Macieja Wojtyszki w Teatrze Rampa na Targówku w Warszawie (2006) czy Koczkariow w "Ożenku" Nikołaja Gogola w reżyserii Piotra Dąbrowskiego w Teatrze Dramatycznym im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku (2011). Wystąpił również w wielu realizacjach Teatru Telewizji, m.in. w przeniesionym z warszawskiego Teatru Współczesnego kultowym spektaklu "Mahagonny" Bertolta Brechta i Kurta Weilla w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego (1985) oraz w przedstawieniu "Nocną porą" Rebekki Lenkiewicz w reżyserii Piotra Trzaskalskiego (2008). Na dużym ekranie debiutował rolą pianisty w melodramacie Jana Batorego "Con amore" (1976). Zagrał w ponad siedemdziesięciu filmach fabularnych. W wojenno-sensacyjnym obrazie Witolda Orzechowskiego "Wyrok śmierci" (1980) kreował postać młodego AK-owca Smukłego.

Sławę przyniosły mu role kapitana Wiesnicyna w ekranizacji "Wiernej rzeki" Stefana Żeromskiego w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego (1983) oraz dziennikarza Rafała w filmie psychologicznym Wojciecha Jerzego Hasa "Pismak" według powieści Władysława Terleckiego (1984). Rola chronicznie osamotnionego Miauczyńskiego w dramacie filmowym Marka Koterskiego "Życie wewnętrzne" (1986) przyniosła mu Nagrodę Aktorską w plebiscycie publiczności na Koszalińskich Spotkaniach Filmowych "Młodzi i film" . W 1987 roku zagrał gwiazdę rocka w filmie Tomasza Zygadły "Śmierć Johna L.". Znany jest również z wielu popularnych seriali telewizyjnych, takich jak "Dom", "Ekstradycja", "Zostać miss", "Na Wspólnej", "Ranczo". W 2008 roku zagrał rolę polskiego przedsiębiorcy Dominika we francusko-niemiecko-polskiej superprodukcji "Lawina" w reżyserii Jörga Lühdorffa. Jest laureatem Wielkiego Splendora (2007) - najważniejszej nagrody Teatru Polskiego Radia.

PIOTR KAJETAN MATCZUK

Pianista, gitarzysta, aranżer, autor piosenek. Lider i założyciel zespołu PIRAMIDY. Członek ZAIKS oraz SAWP. Zagrał setki koncertów w Polsce i na świecie. Autor muzyki teatralnej i filmowej. Akompaniował w Teatrze Ateneum, m.in. kierownik muzyczny zespołu Krzysztofa Tyńca, autor muzyki do monodramu „Życiorys” w reż. Wojciecha Wysockiego oraz do spektaklu „Norwid” w reż. Mai Barełkowskiej. Debiutował wykonaniem muzyki do filmu dokumentalnego pt. „Bard” w reż. Katarzyny Kościelak (prod. TVP2) i jednocześnie wystąpił w tym filmie, pojawił się też w filmie „Wałęsa” w reż. Andrzeja Wajdy jako jeden ze strajkujących stoczniowców. Skomponował muzykę do ponad 20 filmów. 

Współpracował z Radiem Gdańsk, w latach 2009-2011 współprowadził audycje turystyczne. Za pracę artystyczną został wyróżniony przez Prezydenta i Radę Miasta Ełk – statuetką Biała Lilia 2009, oraz przez Burmistrza i Radę Miasta Kościerzyna – statuetką Angelus 2010 – za osiągnięcia artystyczne i pracę z młodzieżą. Pianista sesyjny, autor muzyki do bajek i producent audiobooków. Propagator poezji Adama Mickiewicza, autor i producent dwóch koncertów opartych o twórczość polskich romantyków: „Rozmowa z piramidami” oraz „Mickiewicz Unplugged”. Dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Piosenki „Szlakiem Bardów” w Warszawie.

W dorobku autorskie płyty:

• Rozmowa z piramidami” (CD MTJ 2012).

• Nasz Wysocki” (CD MTJ 2013).

• Bardowie Epoki PRL – koncert w Teatrze Polskim (DVD WFN 2014).

• ROK WOJNY (CD MTJ 2016).

• Krótka płyta o Okudżawie (CD MTJ 2017)

• Majster Bułat (CD MTJ)

• Najpiękniejsze piosenki z polskich filmów i seriali (CD MTJ)

• Mickiewicz Unplugged (CD RZP)

• Mickiewicz Słowacki Norwid (MTJ, DVD live)

oraz jako muzyk wiele plyt aktorow polskich, plyt zbiorowych oraz z wlasna muzyka do tekstow w wykonaniu Wojciecha Wysockiego. 

Mariusz Brymora i Spowiedz Ambasadora w Bolton Hall Museum, 25 marca 2023 g. 18.30

Klub Kultury im. Heleny Modrzejewskiej zaprasza czlonkow i przyjaciol interesujacych sie historia Polski i jej bohaterami oraz sekretami na ciekawe spotkanie z bylym Konsulem RP w Los Angeles, pisarzem i redaktorem Mariuszem M. Brymora. Tematem spotkania bedzie nowo opublikowana ksiazka Romualda Spasowskiego, pt. Spowiedz Ambasadora, zredagowana z ponad 3,000 do 750 stron przez Pana Brymore.  

Spotkanie odbedzie sie w sobote, 25 marca 2023 r. o godzinie 18:30 wieczorem w Bolton Hall Museum w Tujunga;10110 Commerce Ave, Tujunga, CA 91042. Wstep wolny, RSVP do prezes@modjeska.org. Podczas spotkania bedzie mozna nabyc ksiazki i otrzymac autograf z dedykacja redaktora.  Po rozmowie z P. Brymora zapraszamy na kabanosy i napoje.

AMBASADOR ROMUALD SPASOWSKI

(Nota biograficzna z Wikipedii, niestety pelna bledow, jak sie przekonac bedzie mozna podczas spotkania oraz lektury wspomnien Ambasadora Spasowskiego)

F. Romuald Spasowski (20 sierpnia 1921 – 9 sierpnia 1995) był polskim politykiem, ambasadorem i najbardziej znanym dezerterem z PRL w 1981 roku. Rodzina Spasowskich działała w polskim ruchu oporu podczas II wojny światowej. Spasowski i jego ojciec byli kilkakrotnie aresztowani przez gestapo. Jego ojciec popełnił samobójstwo w 1941 roku po torturach nazistów. Spasowski ukrywał się przez pewien czas w domu swojej matki w Milanówku, gdzie było kilka rodzin żydowskich. Po wojnie Spasowski zasiadał w Centralnej Komisji Rewizyjnej, która prowadziła i kontrolowała finanse partii. Później służył jako członek Polskiej Misji Zbrodni Wojennych na procesach norymberskich. Biegły w języku angielskim i hiszpańskim, Spasowski służył w ambasadzie w Londynie od 1951 do 1953, a następnie przez dwa lata jako ambasador w Argentynie.

Pierwsza podróż Spasowskiego jako ambasadora Polski w Stanach Zjednoczonych trwała od 1955 do 1961 roku. W 1964 roku Spasowski reprezentował Polskę jako członek Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Wietnamie, która została powołana do mediacji w sprawie pokoju między Hanoi a Sajgonem podczas wojny wietnamskiej . Od 1967 do 1971 Spasowski był ambasadorem RP w Indiach. W połowie lat 70. Spasowski został wiceministrem spraw zagranicznych w polskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W połowie lat 70. pełnił również funkcję szefa Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim.

Spasowski wrócił do Stanów Zjednoczonych na drugą podróż jako ambasador w 1978 roku. Jego żona była przez wiele lat praktykującą katoliczką. Była Wanda Alina Sikorska była kuzynką byłego premiera Polski, generała Władysława Sikorskiego. Wpływy i poglądy religijne Wandy Spasowskiej pomogły podważyć wiarę jej męża w komunizm. Przez lata wiara Spasowskiego w polski reżim komunistyczny była chwiejna, ale wstąpienie Polaka na papieża w 1978 roku dało impuls do wyraźnego zerwania. W dniu, w którym kardynał Karol Wojtyła został papieżem Janem Pawłem II, Spasowski uczestniczył w specjalnej mszy św. w katedrze św. Mateusza w Waszyngtonie, zajmując honorowe miejsce w pierwszej ławce. To zapoczątkowało coraz bardziej kontrowersyjne stosunki z polskim MSZ.

Powstanie Solidarności we wrześniu 1980 głęboko poruszyło Spasowskiego. Mówi się, że prywatnie wyrażał poparcie dla przywódcy Solidarności Lecha Wałęsy i celów ruchu robotniczego. Córka i zięć Spasowskiego, zwolennicy Solidarności, na początku 1981 r. uciekli do Stanów Zjednoczonych i otrzymali azyl. W październiku 1981 r. polski rząd nakazał Spasowskiemu powrót do domu. Zaprotestował, a nakaz wycofania został uchylony. 13 grudnia 1981 roku szef polskiego rządu generał Wojciech Jaruzelski rozpoczął rozprawę z Solidarnością, ogłaszając stan wojenny. Po południu 19 grudnia 1981 roku Spasowski zadzwonił do Departamentu Stanu USA, aby ogłosić, że ucieka i prosi o azyl. Następnego dnia powiedział słuchaczom radia na całym świecie, że uciekł, by okazać poparcie dla Solidarności i Lecha Wałęsy. „Okrutna noc ciemności i ciszy rozpostarła się nad moim krajem” – powiedział. Polski rząd skonfiskował majątek jego rodziny, okrzyknął go zdrajcą i skazał zaocznie na śmierć.

Dom Ambasadora w USA. National Park Service

Spasowski wykladał w Stanach Zjednoczonych w latach 80., potępiając reżim komunistyczny w Polsce i odgrywając główną rolę w antykomunistycznym programie telewizyjnym Agencji Informacyjnej USA „Let Poland Be Poland”. W 1985 roku Spasowski, pochodzący z rodziny kalwińskiej, został ochrzczony jako katolik przez arcybiskupa Filadelfii Jana Króla. W 1986 Spasowski opublikował swoją autobiografię The Liberation of One i ostatecznie przyjął obywatelstwo amerykańskie. Po obaleniu władzy komunistycznej w Polsce w 1989 r. wyrok śmierci na Spasowskiego został uchylony. W 1993 roku prezydent Polski Lech Wałęsa przywrócił Spasowskiemu obywatelstwo polskie. (informacje z  Wikipedii).

MARIUSZ M. BRYMORA - z wykształcenia filolog, ukończył filologię angielską na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz studia podyplomowe z zakresu historii i kultury brytyjskiej na Uniwersytecie Warszawskim oraz Ruskin College w Oksfordzie. Zawodowy dyplomata, obecnie w stopniu ministra pełnomocnego (ambasador ad personam). 

Przed wstąpieniem do służby zagranicznej pracował jako nauczyciel akademicki oraz tłumacz języka angielskiego. W latach 1994–1998 był radnym Rady Miejskiej Radomia, a przez ostatni rok kadencji wiceprezydentem miasta. 

Od 1999 r. pracuje w służbie zagranicznej, gdzie m.in. pełnił funkcje zastępcy konsula generalnego w Chicago (1999–2003), radcy ds. dyplomacji publicznej Ambasady RP w Waszyngtonie (2005–2009) i konsula generalnego w Los Angeles (2013–2017). W centrali MSZ m.in. wicedyrektor Departamentu Dyplomacji Publicznej i Kulturalnej, gdzie nadzorował działalność promocyjną polskich placówek. 

Przetłumaczył m.in. dwa opowiadania Bernarda Malamuda wydane w tomie zbiorowym pt. Żydoptak przez Wydawnictwo Literackie w 1989 roku. Jest autorem wydanej w 2020 r. Historii polskiej dyplomacji w Stanach Zjednoczonych 1919-2019, jak również jej wersji angielskojęzycznej One Hundred Years of Polish Diplomatic Presence in the United States 1919–2019. Był współautorem i redaktorem albumu 400 Years of Polish Immigrants in America, wydanego w 2008 r. z okazji czterechsetnej rocznicy przybycia pierwszych Polaków do Jamestown w Wirginii. Opracował także historię Ambasady RP w Waszyngtonie (2009). Z ramienia MSZ nadzorował powstanie i realizację filmu Polska? Tak! – dokumentu, w którym swoimi skojarzeniami z Polską dzielą się celebryci i ludzie świata kultury. 

W październiku 2022 nakładem krakowskiego wydawnictwa Universitas ukazały się opracowane przez M. Brymorę i poprzedzone jego wstępem pamiętniki ambasadora Spasowskiego zatytułowane Spowiedź ambasadora. 

FRAGMENT WSTEPU REDAKTORA

Osoba Romualda Spasowskiego broni się przed prostym zaszufladkowaniem. Nie był on postacią ani jednoznacznie pozytywną, ani negatywną; trudno uznać go za przykładnego bohatera, ale nie można też nazwać czarnym charakterem. Wkrótce po przekroczeniu swojego Rubikonu, które uznane zostało za jedną z najbardziej spektakularnych ucieczek całego okresu zimnej wojny, Spasowski zaczął pisać opowieść o własnym życiu. Stworzył ją na podstawie sporządzanych na bieżąco przez wszystkie lata swojej kariery własnych pamiętników i notatek, a także mnóstwa dokumentów. Jak sam podkreślał, robił to z dużą starannością o szczegóły, sprawdzając fakty historyczne i konsultując z żoną wszystko to, co przywodziła na myśl jego własna pamięć. Po ukazaniu się amerykańskiego wydania książki jej autor deklarował: „Pisząc ją, kierowałem się tylko i wyłącznie prawdą – o mnie i o wydarzeniach”.

Los nie poskąpił Romkowi (tym imieniem zwracali się do niego wszyscy bliscy i znajomi) okazji do przeżyć. Był on prawdziwym świadkiem historii XX wieku, bowiem za jego życia miały miejsce najważniejsze wydarzenia tego stulecia – od Cudu nad Wisłą, poprzez okupację hitlerowską i powstanie warszawskie, zimną wojnę, protesty robotnicze i studenckie lat 50., 60., i 70., aż po narodziny i stłumienie Solidarności. Te i wiele innych wydarzeń relacjonuje w swojej opowieści. Niemniej przez cały czas to on sam pozostaje w centrum uwagi, która skierowana jest na jego pełne niezwykłych sytuacji i okoliczności życie. Opowiada o swoich wojennych przeżyciach, osobistych doświadczeniach uczestnika procesu norymberskiego, agenta wywiadu wojskowego PRL i reprezentującego Polskę Ludową dyplomaty, któremu podczas jego długiej kariery dane było słuchać w brytyjskim parlamencie wystąpień Winstona Churchilla, być obecnym w Westminster Abbey podczas koronacji królowej Elżbiety II, oglądać motocyklowe parady Prezydenta Peróna, gościć na prywatnej kolacji u Indiri Gandhi, a w Gabinecie Owalnym Białego Domu rozmawiać z Eisenhowerem, Kennedym, Carterem i Reaganem.

Spowiedź ambasadora Spasowskiego jest fascynującą opowieścią o historii i polityce, miłości i zdradzie, tragedii narodu i rodziny. Autor nie tylko opisuje historię własnego życia, ale na jej tle obnaża mechanizmy komunistycznej władzy, pokazuje wstydliwe oblicza polskiej służby dyplomatycznej i jej brak profesjonalizmu, ujawnia drobne prywatne interesy, którym polscy „dyplomaci” podporządkowywali swoją aktywność, demaskuje bezkarność bezpieki, a nade wszystko ukazuje przemożny wpływ Moskwy na działania zarówno tych, którzy rządzili w kraju, jak i tych, którzy reprezentowali go zagranicą. Opowiadając o sobie, Spasowski maluje słowami mocno patriotyczny i sentymentalny obraz polskiego Wołynia, opisuje codzienne życie w międzywojennej Warszawie i koszmar czasu hitlerowskiej okupacji, przedstawia geopolityczną sytuację w świecie lat zimnej wojny, widzianą oczami polskiego dyplomaty. Jego wspomnienia są tak niesamowite, że czytając je, czasami odnosi się wrażenie, że przedstawiane historie nie mogą być prawdziwe. Musimy jednak przyjąć je za dobrą monetę, bo nie mamy żadnych podstaw ani powodów, aby podważać ich prawdziwość. 

[...] Spowiedź ambasadora, którą z ogromną radością oddaję w ręce Czytelników, powstała na podstawie blisko trzech tysięcy stron maszynopisu napisanego przez Romualda Spasowskiego w latach 1982–1985. Ze względu na wymogi podyktowane obecnymi standardami wydawniczymi, tekst został znacznie skrócony, a także dostosowany do dzisiejszych reguł poprawności językowej. W moim najgłębszym przekonaniu zostało w nim wszystko, co najważniejsze, a dokonane zmiany nie wpłynęły w żadnym stopniu na jego zubożenie. Edycja tekstu, choć siłą rzeczy dość daleko idąca, dokonana została bez uszczerbku dla warstwy faktograficznej pamiętników oraz istoty przekazu, jaki został zamierzony przez autora.  

Mariusz M. Brymora, Redaktor

FOTOGRAFIE ZE SPOTKANIA

Zarzad Klubu nadal Mariuszowi Brymora tytul Honorowego Czlonka.

Mariusz Brymora z zona, Prezes Maja Trochimczyk, Andrew i Lila Dowen (gospodarzy, ktorzy sie nim opiekowali) i Sekretarz Beata Czajkowska

Mariusz Brymora z certyfikatem Honorowego Czlonkowstwa w Klubie, plus Maja Trochimczyk and Beata Czajkowska.

Hybrydy "Zycie to jest teatr" (Osiecka, Mlynarski) w Santa Monica, 2 kwietnia 2023, g. 19

Klub Kultury im. Heleny Modrzejewskiej prezentuje Teatr Hybrydy Uniwersytetu Warszawskiego w spektaklu "Życie to jest teatr" w j. polskim. Przedstawienie odbedzie sie w niedziele, 2 kwietnia 2023 r. o godz. 19 w Illusion Magic Theater (poprzednio znany jako Magicopolis), 1418 4th St, Santa Monica, CA 90401. RSVP do 25 marca 2023 na email prezes@modjeska.org z napisem RSVP i data lub tytulem spotkania. Wstep wolny bo wydarzenie wspomagane przez Konsulat RP. 

Wydarzenie jest częścią programu Wiosna Kultury Polskiej w Zachodnich Stanach Zjednoczonych, wspieranego przez Konsulat Generalny RP w Los Angeles. Konsulat wspomaga grantem trzy projekty Klubu: 1) wyklad Kustosz Katarzyny Winnickiej, 2) Teatr Hybrydy, 3) Teatr Wojciecha Wysockiego ze sztuka Zyciorys i muzyka Piotra Matczuka. Granty oplacaja wynajecie sali na wystepy i koszty obslugi technicznej. 

Zycie to jest teatr to koncert przebojów mistrzów polskiej piosenki, Agnieszki Osieckiej i Wojciecha Młynarskiego,  absolwentów Uniwersytetu Warszawskiego i współtwórców Teatru Hybrydy, których teksty nucą i słuchają kolejne pokolenia Polaków. Najpiękniejsze szlagiery w nowych, energetycznych aranżacjach przeplatane będą zabawnymi skeczami kabaretu literackiego z czasów przedwojennej i powojennej Polski. W programie wybrzmią także przeboje retro znakomitych polskich kompozytorów w pogodnym, żywiołowym nastroju oraz utwory bardziej liryczne i nostalgiczne.

Występują: Magdalena Rossowska, Dominika Świątek, Maciej Dzięciołowski

Teatr Hybrydy Uniwersytetu Warszawskiego jest jednym z najstarszych teatrów studenckich w Polsce, istnieje od końca lat 50. XX wieku, reaktywowany w 2005 roku na Uniwersytecie Warszawskim. Jest kulturalnym i ideowym kontynuatorem legendarnych Hybryd założonych w 1957 r., z których wywodzą się tacy artyści, jak Wojciech Młynarski, Jonasz Kofta, Urszula Dudziak, Krzysztof Komeda i wielu innych. W zespole działają studenci, doktoranci i absolwenci naszego Uniwersytetu pod okiem doświadczonych i gruntownie wykształconych nauczycieli. Teatr ma na swoim koncie repertuarowym kilkadziesiąt spektakli, koncertów i innych projektów artystycznych, od ambitnych tekstów największych poetów oraz dramaturgów polskich i światowych po lżejsze formy komediowe, farsy, pokazy choreograficzne czy przedsięwzięcia popularnonaukowe z dziedziny teatru i muzyki. 

W ciągu 16 lat działalności Teatr Hybrydy odbył kilkaset występów w kraju i za granicą  w profesjonalnych teatrach, ośrodkach kultury, muzeach, brał udział w wielu festiwalach i przeglądach, gdzie spektakle Teatru Hybrydy zdobywają nagrody i wyróżnienia, w tym te najcenniejsze – nagrody publiczności. Projektom Teatru stale lub okazjonalnie patronuje wiele znamienitych osobistości i instytucji publicznych na czele z Jego Magnificencją Rektorem Uniwersytetu Warszawskiego. Współżałożycielami Teatru są dyrektor i reżyser Maciej Dzięciołowski oraz Dominika Świątek, kierownik muzyczny, wokalistka i kompozytorka. Ostatni wystep teatru Hybrydy w Los Angeles byl w czerwcu 2013 r. zorganizowany przez Dr. Maje Trochimczyk i sponsorowany przez Moonrise Press.

Dominika Swiatek w Klubie, luty 2020

Dominika Świątek – pianistka, kompozytorka, wokalistka, aktorka, autorka tekstów. Absolwentka szkoły muzycznej i filologii polskiej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Współtwórczyni i wieloletnia kierowniczka muzyczna reaktywowanego w 2005 r. Teatru Hybrydy Uniwersytetu Warszawskiego. Wydała trzy płyty z własnymi kompozycjami do wierszy Zbigniewa Herberta („Siódmy anioł” pod patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego), Juliusza Słowackiego („Proroctwo” pod patronatem Senatu RP) oraz współczesnego poety – Jerzego Hajdugi („Coraz ciszej”). Odznaczona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Jurorka wielu przeglądów i festiwali artystycznych. Poprzedni jej wystep w Santa Monica, zorganizowany przez nasz Klub to piosenki Demarczyk i in. z Andrzejem Perkmanem, ostatni koncert Klubowy przed Pandemia, bardzo wzruszajacy. 

Swiatek i Andrzej Perkman w programie "Groszki i Roze" Santa Monica, luty 2020

Magdalena Rossowska – wokalistka, aktorka, koordynatorka pracy artystycznej Teatru Hybrydy Uniwersytetu Warszawskiego. Absolwentka Informatyki i Ekonometrii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Wielokrotnie nagradzana na festiwalach muzycznych. Współpracowała z Teatrem Roma, a obecnie także z Teatrem Buffo w Warszawie. 

Maciej Dzieciolowski w JPL/NASA, czerwiec 2013.

Maciej Dzięciołowski – reżyser, aktor, scenarzysta, menedżer kultury. Absolwent reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, Filia we Wrocławiu, zarządzania kulturą Uniwersytetu Warszawskiego i prawa Uniwersytetu Kardynała S. Wyszyńskiego w Warszawie. Wykładowca akademicki Uniwersytetu Warszawskiego, współtwórca i dyrektor reaktywowanego w 2005 r. legendarnego Teatru Hybrydy Uniwersytetu Warszawskiego. Zdobywca wielu nagród za reżyserię spektakli na festiwalach teatralnych oraz nagród indywidualnych Rektora UW, wielokrotny stypendysta Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministra Edukacji Narodowej. Członek Sekcji Reżyserów Związku Artystów Scen Polskich (Polish Actors Association, Member of FIA).

Hybrydy w Los Angeles, czerwiec 2013

Hybrydy w Los Angeles, czerwiec 2013

FOTOGRAFIE Z WYCIECZEK I ZE SPOTKANIA W SANTA MONICA

Wycieczka do Hearst Castle

Wycieczka do Hearst Castle

Sala Illusion Magic Lounge

Wykonawcy z zarzadem po koncercie.